06 September, 2016

जवळीक

‘ह्या अनंताला पण आख्खी कॉलनी सोडुन हेकट्या, खडु आजीचींच जागा सापडली. बाप्पा आजतरी अनंता असु देत रे....’ पुटपुटत, झपाझपा चालत झाडाजवळ आला. दबकत चाहुल घेत पुढे झाला, फांदीआडचं फुल त्याचीच वाट पहात होतं. खुदकन हसु उमललं.


‘आयडु, सगळ्यांना घेतलं बरं का, डब्बा, पाणी आणि अनंता देखील. पण अम्मा रागावली आणि दिसलीच नाही तर? हेडबाईपण जाम सतावतात तिला’

‘आज या पोराच्या हातात फुल नसेल तर त्याला वर्गात बसु देत मगच जाईन मजल्यावर बसायला.’ जाळीआड अधीर नजरेने अम्मा वाट पहात होती.


धडाधडा लांब उड्या मारत चिन्या गेटमधुन आत आला आणि दाराशीच हेडबाईंना धडकला. त्याच्या हाताकडे पाहुन हेडबाईंनी जाळीकडे नजर टाकली आणि हसु दाबीत त्या बाजुला झाल्या.


“माझी आयडु.... अम्मा काय भाषा बोलते कळत नाही पण ती तुझ्यासारखंच गोड हसते आणि मग फुल डोक्यात घालत अगदी तुझ्याचसारखं अनंता बोलते बघ. अनंत नाही... मग ना, कडाकडा बोटं मोडते ते पण तुझ्याचसारखं. मला आपलं सगळं घरच इथे असल्यासारखं वाटतं बघ एकदम त्या राखेच्या खमंग वासासकट.”

पुर्व प्रकाशित: नुक्कड 

असहाय

“प्रयत्न सुरु आहेत पण आता त्यांच्या इच्छाशक्तीवर अवलंबुन आहे सर्व...”


कोणत्याही रुग्णालयात आय.सी.यु. बाहेर ऐकु येणारं परिचित वाक्य त्यानेही ऐकलं... आणि इतका वेळ शांत खाली मान घालुन बसलेला तो ताडकन उठला, धारदार, जळजळीत नजरेने त्याने विचारलं, ‘ खरंच,त्यांची इच्छा पुर्ण करणार तुम्ही? नेहमी म्हणायचा, सगळं मिळालं मला. आता मृत्यु असा लखलखीत आला पाहिजे, क्षणार्धाचा खेळ असायला हवा. तुला सांगतो कट्या, गरज पडली तर दयामरण दे म्हणाव त्या डॉक्टरला....’


क्षणभर थांबला, खिन्न हसला,


“लिहुन ठेवलं नाही म्हणुन का जगवायचं त्याला? आता कोण करेल नंतर त्याचं? तो कोर्टात बसलेला वकील??? की माणुसकीच्या नावाने गळे काढणारी जमात?”


पुर्व-प्रकाशित : नुक्कड

कॅलिडोस्कोप

“उठ आता... मग आवरायला उशीर होईल आणि मग मला घाई करत राहशील... ....”

कानावर शब्द पडत असतात ... घरंगळत असतात.

ब्रशवर टुथपेस्ट लावली जाते, ब्रश तोंडात आणि हॉलमधल्या खुर्चीवर बसुन अर्धमिटल्या डोळ्यांना काळसेकरांचं "पायपीट" दिसतं.... अॅटलास दिसतो...
मनात गाणं वाजत राहतं... “बर्फ़िली सर्दियों मे किसी भी पहाड पर वादी मे गुंजती हुयी, खामोशियां सूने...”

तोंडावर पाण्याचे हबके मारुन उरली-सुरली झोप उडवताना अंग शहारतं आणि गोमुखची हाडं गोठवणारी थंडी आठवते.

घड्याळ मात्र वास्तवाचं भान आणून देतं आणि रोजची लोकल पकडण्याचं युद्ध सुरु होतं.

नेहमीच्या जागी उभं राहायला मिळतं. गर्दीचे धक्के खात असताना बाहेरच्या आकाशाचा निळा तुकडा दिसतो. आणि घारी दिसतात. मन म्हणतं अरेच्च्या ... मुलुंड गेलं सुध्दा. आता विक्रोळी येईलच.. बघु खंड्या दिसतोय का... बरेच दिवसात दिसला नाही.. पण तितक्यात पोपट उडुन जाताना दिसतात आणि अचानक कोकणातली सकाळ आठवते. उतरायचं ठिकाण येईपर्यंत मन कोकणात फिरुन येतं.... जंगलाचा ओला वास, ओले कपडे, काळ्याभोर दगडी मुर्तीसमोर असलेला धुपाचा वास. कौलारु देऊळ, भाताची शेतं, मध्येच उडणारे चतुर...आणि पागोळ्या.
मधुनच निळ्या तुकड्यामध्ये दिसणार्‍या पावसाच्या ढगाला म्हणतं, असाच भेटत राहा अधुन मधुन...


“एक्सक्युज मी, आर यु गेटींग डाऊन नाऊ?”

वास्तवाचं भान येतं. दिवस कामाच्या रगाड्यात संपुन जातो... बाहेर संध्याकाळ झाली हेदेखील कंम्प्युटर सांगतो... नाही म्हणायला शिंजीरच्या जोडीने ठरलेल्या वेळी येऊन आवाजाची चाहुल दिलेली असते... पण तरीही स्क्रीनसमोरुन नजर हलतच नाही... पुन्हा तो ट्रेनचा प्रवास... आणि मग आपल्या स्टेशनवर उतरतानाची गर्दी पाहुन मन मात्र कलकत्त्याच्या हावडा स्टेशनवर उतरतं.

बुद्धी मात्र मनाला खेचुन खेचुन घरी आणते आणि दमलाभागला दिवस संपुन जातो... मिटल्या डोळ्यांत स्वप्नं मात्र छांगु लेकवरुन वाहणार्याल थंडगार वार्‍याची असतात... पिल्लांसाठी शोधुन शोधुन खाणं आणणार्‍या ग्रीन बी-इटरची असतात... आणि थंडीच्या रात्री वांगणीला पाहिलेल्या तार्‍यांचीही असतात...

पुर्वप्रसिद्धी : नुक्कड/बुकहंगामा . कॉम

13 June, 2016

अंधार

चार दिवसानंतर कोणी घरात नसेलच या अंदाजाने स्वत:जवळच्या चावीने दार उघडलं. त्याला जमेल इतपत घर आवरलेलं तिला अर्धवट अंधारात दिसलं. ‘चला... म्हणजे मुड बरा आहे म्हणायचा.’ बॅगा ठेवत आतल्या खोलीत आली आणि लाईट लावणार त्याआधी तिथेच खिळुन राहिली... गुडघ्यात डोकं खुपसुन हमसाहमशी तो रडत होता. धसकुन जवळ जात शक्य तितक्या शांतपणे विचारलं, ‘काय झालं’ तिच्या अनपेक्षित चाहुलीने तो दचकला,

गुदमरल्या आवाजात म्हणाला, ‘तु लौकर कशी? मला वाटलं, जेवुनच येशील’.

‘तुला हे असं एकदम रडायला काय झालं पण?’
‘ते असंच...  ...’
‘... अरे पण मी काय परगावी गेले होते का?’


नजर टाळीत तो कुशीत शिरला, ‘हो, पण तरीही...’

आधी सुट्ट्या कमी त्यात प्रोजेक्ट्स, शुभकार्यं, आजारपणं यात वेळ मिळाला नाही. लग्नानंतर दोन वर्षांनी पहिल्यांदा इतकं राहिलो. माहेरच्या घरी पुन्हा जायचं तर... पुढे काय या विचारानेच ती हैराण झाली.

25 May, 2016

दुरावा

रात्रीचे अकरा वाजलेत… आजच्या whats app आणि एफ बी च्या जमान्यात माझी बोटं पूर्वी प्रमाणे SMS टाईप करू लागतात फक्त दोनच अक्षरं - GN … SMS पलीकडे पोचतो…


रिप्लाय ची वाट पाहणं सुरु होतं…
एकीकडे तू काय विचार करत असशील याचा मी विचार करत राहतो.
तुला जाऊन तब्बल चार दिवस आणि अठरा तास उलटलेत.

पोचल्यावर लगेच मला फक्त एका शब्दाचं उत्तर 'पोचले.'
निघताना झालेल्या इतक्या मोठ्या भांडणानंतर तुझा sms येणं तसं अनपेक्षितच… पण त्यावर उत्तर द्यायला मी इतका वेळ घेतला त्याला कारणही तसाच आहे… कारण तू रोजच आईशी मात्र तू तब्बल १५-२० मिनिट बोलतेस … आई ते सगळ सांगते आणि वर मलाच टोमणे मारते …कधी मोठी होणार रे तुम्ही दोघं, तू sorry म्हण की. बेस्ट लक पण दिलं नव्हतं तु… ब्ला ब्ला ब्ला…




तुझा राग टिकत नाही माहितीय मला … आता तू फोन करशील न? मग काय म्हणशील?

'काय गरज होती आई समोर त्याच्याबद्दल असं बोलायची… तुला माहितीय मला घराबाहेर पडताना कोणाची कटकट नको असते. आणि आता काय GN करतोस ? किंवा ''माझा पहिला पेपर, पहिली कॉन्फरस याचं काहीच नाहीय तुला मग फक्त GN तरी कशाला ते? किंवा असंही म्हणशील परवा तू एकटाच आईस्क्रीम खाउन आलास ते आईने सांगितलं मला. तेव्हा माझी आठवण आली नाही आता कशाला मस्का मारतोस… "

पण खरं सांगतो चिम्प्ये … ते आईस्क्रीम खाताना मज्जा आली नाही आणि ते अंगावर सांडवलं पण नाही मी. तुला आठवत का लहानपणी मी अशीच खुसपट काढून काढून भांडायचो, बरेचदा तुलाच मार पडायचा. पण मग तरीही काही वेळाने तूच द्दादुड्या करत माझे गाल कधी ओढशील याची वाट बघायचो. 

ट्रीईईंग… तुझाच SMS आला… फोन नाहीच … या सगळ्यातलं तू काहीच म्हणत नाहीस फक्त इतकंच म्हणतेस, "GN "




आता तुला तुझा द्दादु इतका परका वाटतो का? आता सारं काही बदलत 'का' चाललंय ? आपण मोठ्ठे 'का' झालोयेत?