Mrunal writes...

निवली खळबळ
निवांत झुलती लाटा
कधींच गेल्या
रेतीवरल्या
पुसून पाउलवाटा

पुळणी वरती
तरल ओलसर शांती
झिळमिळते वर
तृप्त उन्हाची
पिवळी रेशिमकांती

उठती अलगद
पाण्यावरति तरंग
नुकता न्हाऊन
संथपणाने
खडक वाळवी अंग

-मंगेश पाडगावकर